گل های اندوه

نویسنده: سورن مورادیان
مترجم: ادوارد هاروتونیان

به یاد كودكان ارمنی كه قربانی قتل عام شدند                                                             

بر لب آنان هنوز آوازهای ناتمام،
در دل آنان هزاران آرزوی پاک بود،
بی نصیب از اسب چوبی مانده و چرخ و فلك،
بی گنه قربانی بیداد دژخیمان شدند.
 
مانده محروم از نوازش ها و بازی ها،
ضربه های تازیانه، زخم های نیزه بر تن،
پابرهنه، ناتوان،
رهسپار خیمه گاه مرگ بودند،
رهسپار وادی سوزان ((دیرالّززور)) .
 
سر به سر از ((وان)) و ((موش))
تا فرات و تا بیابان های داغ و سوخته،
زاری بی خانمانان بود و اشك،
كاروان های یتیمان بود و مرگ...
با صدای قهقۀ مستانة آدمكشان،
كركسان شوم، بی پروا
بر فراز دشت ها و دره های خون
روز و شب همواره در پرواز بودند ...
 
گر نبود اردوی مرگ و قتل گاه ((دیرِ زور)) ،
گر به خون رنگین نمی شد موج غلتان فرات،
این زمان شاید هنوز آن كودكان می زیستند،
دورشان فرزندها و نوه ها گردیده ده چندان.
 
ای عزیزان، ناشکفته غنچه های زودمرگ!
كودكان میهن من، با دلی اندوهناك
بر مزار بی نشانتان
تازه گل های محبت می فشانند،
تازه گل هایی، بر آنها شبنم رخشان اشك. 
                                                                         
 
                                                     



Copyright © 2008-2010 Payman Cultural Quarterly Journal | Design and Developed by Narek Hartunian & Narbeh Bedrosian
تعداد بازدید: 59814